Ο μηχανισμός της λεγόμενης μετατραυματικής κεφαλαλγίας είναι πολύπλοκος, όπως και η ανάρρωσή της, η οποία περιλαμβάνει πολλαπλές θεραπείες (ιατρικές, φυσιοθεραπεία, ψυχολογία κ.λπ.).

O cefalee să fie clasificată drept post-traumatică, trebuie să fi existat un traumatism cranian direct (la nivelul feței sau capului) sau indirect (accident rutier, cădere pe scări). Sunt implicate numeroase structuri și mecanisme. Sunt posibile leziuni tisulare tranzitorii. Alte tulburări sau sindroame asociate pot fi mai dificil de tratat.

Ένας μηχανισμός που μπορεί να προκύψει μετά από τραύμα είναι η εγκατάσταση στρατηγικών αποφυγής (που συχνά προκαλούνται από φόβο ή/και πόνο) ή η αποπροσαρμογή της αυχενικής μυϊκής μάζας, κάτι που μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένη ευαισθησία στην περιοχή και την εμφάνιση πονοκεφάλων παρόμοιων με αυτούς του αυχενικού τύπου.

Δεν είναι απολύτως φυσιολογικό να έχετε μια ακραία δυσλειτουργία μετά από ένα τραύμα. Durerea este prezentă în permanență sau aproape tot timpul, astfel încât creierul tău este forțat să gestioneze un flux constant de informații. Acest flux duce la un mecanism de suprastimulare și suprasolicitare a creierului și a altor structuri, ceea ce provoacă oboseală. Dificultatea de a găsi cuvintele potrivite poate fi, de asemenea, un simptom post-traumatic, la fel ca oboseala, care se remite de obicei în câteva săptămâni până la câteva luni. Structurile afectate au nevoie de timp pentru a se vindeca în mod corespunzător.

Μετατραυματικό στρες:

Το μετατραυματικό στρες είναι το αποτέλεσμα διαφόρων αντιδράσεων που εμφανίζονται μετά την έκθεση σε μια κατάσταση που αλλάζει τον χώρο ασφάλειας σου, σε σχέση με τη ζωή, τις συνήθειες ή την ύπαρξή σου. Μια σειρά από γεγονότα μπορούν να θεωρηθούν τραυματικά (φυσικές καταστροφές, ατυχήματα, πράξεις βίας κ.λπ.).

Un eveniment traumatic îți zguduie brusc psihicul, stimulând mecanisme de apărare extrem de consumatoare de energie, necesare pentru a face față pericolului, trecând de la o stare de relativă liniște la una de anxietate extremă.

Η πιο συχνή μορφή άγχους στο μετατραυματικό στρες είναι ο φόβος θανάτου, που συνοδεύεται από την αίσθηση ότι ολόκληρη η ζωή σου περνά μπροστά από τα μάτια σου. Τα συναισθήματά σου εισβάλλουν εντελώς στον ψυχικό χώρο, εμποδίζοντάς σε να τα διαχειριστείς ή να τα διοχετεύσεις.

În realitate, deconectarea cerebrală și cedarea mecanismelor de apărare sunt cele care declanșează stresul post-traumatic. Freud a fost primul care a vorbit despre această noțiune, cunoscută la acea vreme drept „nevroza de război”.

Υπάρχουν δύο τύποι μετατραυματικού στρες:

• Ο οξύς στρες εμφανίζεται αμέσως μετά την έκθεση σε τραύμα. Εκδηλώνεται με διαταραχές ύπνου, αίσθημα συνεχούς επανάληψης του τραυματικού γεγονότος και συμπτώματα άγχους.
• Ο χρόνιος στρες εγκαθίσταται 2–3 μήνες μετά το τραύμα, οδηγώντας σε επίμονα συμπτώματα. Σε αυτή την περίπτωση, εμφανίζεται ένα αγχώδες-καταθλιπτικό σύνδρομο, συνοδευόμενο από απώλεια αυτοπεποίθησης, στις δικές ικανότητες και τάση για αποφυγή κοινωνικής επαφής…

Για να μειωθεί ο αντίκτυπος των μετατραυματικών εκδηλώσεων, συνιστάται να αναζητήσετε βοήθεια εντός των πρώτων 72 ωρών από την τραυματική έκθεση.

Όταν υπάρχει στρες, εμφανίζονται μηχανισμοί άμυνας τόσο ισχυροί, που ο εγκέφαλός σας αγωνίζεται συνεχώς για να ενσωματώσει σταδιακά την εμπειρία και να τη μετατρέψει σε ένα επεισοδιακό κομμάτι της ζωής σας.

Când un eveniment stresant are loc fără componentă traumatică, mecanismele de apărare se activează și permit integrarea experienței ca pe un capitol de viață, facilitând procesul de vindecare emoțională și de adaptare.